ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ για τη διδασκαλία των στίχων 162-222.
Ακολουθούν δραστηριότητες των μαθητών.

ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ για τη διδασκαλία των στίχων 162-222.
Ακολουθούν δραστηριότητες των μαθητών.

Οι μαθητές του Α1 και Α3 δημιούργησαν τη δική τους πορτοκαλένια, ζωγραφίζοντάς την ή σχεδιάζοντάς της με την τεχνητή νοημοσύνη.
Δημιουργίες των μαθητών στην Λογοτεχνία Α΄ Λυκείου, οπτικοποιώντας σκηνές από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου "Αναφυλλητό XXXVIII".
Δημιουργίες των μαθητών, με σχέδιο ή τεχνητή νοημοσύνη, για την Λογοτεχνία Α΄ Λυκείου, στο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη "Πορτοκαλένια".
Το παρακάτω βίντεο δημιουργήθηκε από μαθητές της Α΄ Λυκείου στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Ακολουθούν ποιήματα που έγραψαν αρχίζοντας "Ο έρωτας όνομα ουσιαστικόν...".
Οι μαθητές της Α΄ τάξης του Λυκείου Ν.Περάμου, αφορμώμενοι από το ποίημα του Κ.Καρυωτάκη "Είμαστε κάτι..." έγραψαν τα δικά τους "Είμαστε...". Διαβάστε τα ποιήματά τους.
Οι μαθητές της Α΄ τάξης του Λυκείου Νέας Περάμου, τιμώντας την παγκόσμια ημέρα της Ποίησης:
1) σχεδίασαν κόμικς, με το Pixton, για την "Ιθάκη" του Καβάφη και το σονέτο του Κ.Παλαμά "Σαν των Φαιάκων το καράβι η φαντασία..."
2) σχεδίασαν χειρόγραφα κόμικς για την "Ιθάκη" του Καβάφη
3) δημιούργησαν εικόνες με πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης, που ανταποκρίνονται στον περιεχόμενο των ποιημάτων "Ιθάκη" και "Σαν των Φαιάκων το καράβι η φαντασία..."
4) έγραψαν ποιήματα, ασκούμενοι στη δημιουργική γραφή, αφορμώμενοι από το "Είμαστε κάτι..." του Κ. Καρυωτάκη
5) δημιούργησαν βίντεο με τίτλο "Είμαστε κάτι..." για να οπτικοποιήσουν το συγκεκριμένο σονέτο, αντλώντας εικόνες με χρήση προγράμματος τεχνητής νοημοσύνης.
Είμαστε δέντρα
Τα δέντρα που
Ρίχνουν τα φύλλα
Τους ένα απόγευμα
Του φθινοπώρου.
Είμαστε δέντρα
Που ακόμα έχουν μείνει
Σε εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό
Της άνοιξης.
Είμαστε τα σκοτεινά βράδια
Του ψυχρού χειμώνα
Που κουράστηκαν τους
Κρύους καιρούς.
Λαχταράνε τις ζεστές
Καλοκαιρινές μέρες
Που κρατάν ώρες
Και δεν αφήνουν
Το σκοτάδι να τις
Αγγίξει ακόμα.
Τέλος είμαστε των φαναριών
Οι λάμπες που αναβοσβήνουν.
Που κάποτε λάμπαν σε όλη την πόλη,
Όμως ακόμα προσπαθούν.
Ακόμα κρατάνε το λίγο
Φως που έχουν μέσα τους
Και δεν τα παρατάνε.
Κ.Μ.
Υάκινθοι στολίζουν τα μαλλιά σου
Και εσύ στέκεσαι, εκεί στυλωμένη, πάνω στους απόμακρους
βράχους
Να αναδρομείς και να ανυμνείς τα χαμένα σου χρόνια
Χρόνια γεμάτα πάθος και έρωτα
Που ξέφυγαν από τις αναμνήσεις της ζωής σου
Και μαράζωσαν από πόνο και θλίψη
Αφήνοντάς σε απολιθωμένη με τη συντροφιά των βράχων
Στοιχειωμένη από την πικρή γεύση των χειλιών σου που άφησε
η
τρικυμία
Το κείμενο έγραψε η Στέλλα ως αφόρμηση από το ποίημα του Ελύτη "Η Μαρίνα των βράχων"