Οδυσσέας Ελύτης

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2020

Η Μαρίνα των βράχων...από την Στέλλα



Υάκινθοι στολίζουν τα μαλλιά σου

Και εσύ στέκεσαι, εκεί στυλωμένη, πάνω στους απόμακρους βράχους

Να αναδρομείς και να ανυμνείς τα χαμένα σου χρόνια

Χρόνια γεμάτα πάθος και έρωτα

Που ξέφυγαν από τις αναμνήσεις της ζωής σου

Και μαράζωσαν από πόνο και θλίψη

Αφήνοντάς σε απολιθωμένη με τη συντροφιά των βράχων

Στοιχειωμένη από την πικρή γεύση των χειλιών σου που άφησε η

τρικυμία


Το κείμενο έγραψε η Στέλλα ως αφόρμηση από το ποίημα του Ελύτη "Η Μαρίνα των βράχων"

Αλέξης Ζορμπάς του Νίκου Καζαντζάκη


Το βίντεο δημιουργήθηκε από την Γεωργία και τον Αντρέα στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Β΄ Λυκείου.

Εκεί το ρολόι σταμάτησε...

 


Βλέπω τηλεόραση. Η κοπέλα στην τηλεόραση φαινόταν συμπαθητική αλλά δεν νομίζω να την είχα ξανά δει. Ακούστηκαν βήματα και η πόρτα άνοιξε. Ο κύριος που μπήκε μέσα μου χαμογέλασε. Τρόμαξα. Ποιος είναι αυτός; Στα μάτια του βλέπω μία μελαγχολία. Μου λέει καλή μέρα και με ρωτάει πώς είμαι. Τρομαγμένη… Απομακρύνθηκε και περπατούσε στο σπίτι σαν να το γνώριζε, με μία άνεση τέτοια που έχεις, όταν έχεις βρεθεί κάπου πολλές φορές. Άκουσα πάλι τα αργά και βαριά του βήματα να πλησιάζουν. Έκατσε στην παλιά πολυθρόνα απέναντι μου. Το πρόσωπό του ήταν όμορφο. Είχε μελαχρινά μαλλιά και σκούρα καστανά μάτια. Κοίταξα έξω, είχε σκοτεινιάσει.

Πήρε μία βαθιά ανάσα και με ρώτησε: Πώς ήταν η μέρα σου; Προσπάθησα να σκεφτώ τι έκανα σήμερα, αλλά δεν μπόρεσα, θυμάμαι ότι έβλεπα τηλεόραση αλλά δεν θυμάμαι τι... Συνέχισε τις ερωτήσεις ρωτώντας με αν τον θυμάμαι. Ήθελα να του πω όχι, αλλά ντράπηκα. «Δεν νομίζω». Το πρόσωπό του σκοτείνιασε, και κοίταξε το πάτωμα. Αναστέναξε. «Αχ αααα» είπε και συνέχισε τις ερωτήσεις με έντονο τόνο, προσπαθώντας με εμμονή να μου υπενθυμίσει πράγματα. Σε αυτό το σημείο έχει γίνει πιεστικός και ένα κύμα άγχους με κατακλύζει.

«Αχ μαμά…» ακούστηκε κι απομακρύνθηκε.

Βλέπω τηλεόραση. Η κοπέλα στην τηλεόραση μου φαίνεται αντιπαθητική. Άλλαξα κανάλι.


Το κείμενο έγραψε η μαθήτρια της Γ΄ τάξης, Άννα, με αφόρμηση τον πίνακα του Νταλί "Η εμμονή της μνήμης"

Το θολό μου μυαλό...ένα κείμενο δημιουργικής γραφής από την Άννα

 


Αυτό είναι το αγαπημένο μου παράθυρο σε όλο το κτήριο. Τώρα τελευταία το τζάμι είχε θολώσει, αλλά σήμερα ήταν πεντακάθαρο. Ίσως το καθάρισε η κ. Σοφία που μας καθαρίζει. Έχει την καλύτερη θέα. Σήμερα είχε ήλιο, τον πιο φωτεινό ήλιο που έχω δει ποτέ μου.

Καθώς κοιτούσα τον ήλιο άκουσα γέλια. Ήταν η μαμά μου. Είδα κάτω από την κερασιά που υπήρχε στον κήπο την μαμά μου, τον μπαμπά μου και τις δύο αδελφές  μου να παίζουν. Τα κορίτσια τρέχανε σαν τρελά μέσα στην μεγάλη έκταση με τα σιδερένια κάγκελα. Η μαμά μου γελούσε τόσο πολύ, είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που την είδα να γελάει τόσο. Ήταν ωραίο που έβλεπα το χαμόγελο της έπειτα από καιρό. Τα μάτια της ήταν σχεδόν κλειστά και όμορφες ρυτίδες σχηματίζονταν στις άκρες τους. Ο μπαμπάς μου κρατάει μια μπάλα στα χέρια του. Τον ακούω να μιλάει, αλλά δεν μπορώ να διακρίνω το πρόσωπο του. Ξέρω ότι είναι ο μπαμπάς μου, απλά το ξέρω, αλλά δεν φαίνεται το πρόσωπο του.

Είναι όλοι τους ευτυχισμένοι. Είχα καιρό να τους δω από το παράθυρο. Τα άλλα παράθυρα δεν μου αρέσουν. Στα άλλα βρέχει συνεχώς και δεν έχουν την οικογένεια μου ως θέα, αλλά την έκταση με το περιποιημένο γκαζόν και τα σιδερένια κάγκελα που έχω βαρεθεί να βλέπω. Φοβάμαι ότι μπορεί να θολώσει πάλι, αλλά δεν πειράζει, προς το παρόν είμαι χαρούμενος που βλέπω τον ήλιο και την οικογένεια μου να είναι επίσης χαρούμενοι. Χαμογέλασα.

 

Ο παιδαγωγός του ιδρύματος κατέφθασε αργοπορημένος. Στα αφτιά του ηχούν τα λόγια του διευθυντή : ‘’Οι παιδαγωγοί δεν πρέπει ποτέ να αργούν’’. Και τον κατέκλεισε ένα αίσθημα θυμού γιατί ο διευθυντής ερχόταν όποια μέρα και ώρα ήθελε. Ο φρουρός τον είδε και άνοιξε την βαριά σιδερένια πόρτα. Μόλις μπήκε στο κτήριο τον πλησίασε τρέχοντας ο Κώστας για να του δέσει ο υπάλληλος τα κορδόνια. Καθώς ασχολούταν με το παιδί η προσοχή του αποσπάστηκε από την σιγή που επικρατούσε στην αίθουσα τρία. Σηκώθηκε και μπήκε στο δωμάτιο. Είδε τον Δημήτρη όρθιο και χαμογελαστό να κοιτάει τον τοίχο.  Ρώτησε την υπάλληλο που περνούσε από εκεί εκείνη την ώρα πόση ώρα συνέβαινε αυτό. Όπως τον πληροφόρησε ο Δημήτρης κοιτούσε τον τοίχο 2 ώρες. ‘’Κακόμοιρο παιδί’’ σκέφτηκε ‘’πρέπει να του δώσω τα χάπια του’’

Ο υπάλληλος πήρε τον Δημήτρη από την αίθουσα για να του δώσει τα χάπια του. Και ας θόλωνε το τζάμι για λίγο …

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Μελαγχολία Ιάσωνος Κλεάνδρου....Κωνσταντίνου Καβάφη





ΦΥΛΛΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 

στη Λογοτεχνία
ανθρωπιστικών σπουδών
Γ΄ Λυκείου









Οι μαθητές της γ΄ λυκείου γράφουν για την δική τους πληγή από φρικτό μαχαίρι...

Η απόσταση είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι
Σου τρυπά την καρδιά και σε βυθίζει στα βαθιά
Στα κύματα σε ρίχνει, να παλέψεις με θεριά
Αναμνήσεις όμορφες, άσχημες και νοσταλγικές
κατακλύζουνε τη μνήμη
και γεμίζουμε πληγές.

Το όνειρο είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι
σε κάνει να φαντάζεσαι πράγματα μεγάλα,
μέσα στην πλάνη του σε ταξιδεύει
                        σε κόσμους που δεν υπάρχουν
και στο τέλος σε αφήνει με την πικρία
του απραγματοποίητου.

Η μοναξιά είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι
Ο πόνος μέσα μου με κυριεύει
στο σκοτάδι με κρατά φυλακισμένη.
Μα όταν τα πλήκτρα σου αγγίζω
νιώθω το δροσερό νερό στις άκρες των ποδιών μου
Όταν τις χορδές σου αγγίζω
νιώθω τον ζεστό άνεμο να μου χαϊδεύει τα μαλλιά
Όταν τη φωνή σου ακούω
νιώθω τα απαλά σου χέρια ν' αγγίζουν την καρδιά μου.

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

Όνειρο στο κύμα, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

ΦΥΛΛΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ στη Λογοτεχνία ανθρωπιστικών σπουδών Γ΄ Λυκείου

Σχέδιο: Αθηνά

Άσκηση δημιουργικής γραφής: Η Μοσχούλα γράφει στο ημερολόγιο της χρόνια μετά...

Αγαπητό μου ημερολόγιο
Σήμερα ξύπνησα νιώθοντας έναν κόμπο στο στομάχι μου. Ένιωθα βαθιά μέσα μου ότι είχε συμβεί κάτι κακό. Θα μπορούσα να περιγράψω τα συναισθήματά μου, αλλά δυστυχώς πρέπει να πάω στην αγορά να αγοράσω γάλα για τον Νικολάκη.
Θεέ μου... έχει φύγει η γη κάτω απ' τα πόδια μου...τι έμαθα!... ούτε να το πω δεν θέλω, ούτε να το πιστέψω θέλω! Ο βοσκός, αυτό το πρόσωπο με το οποίο έχω περάσει τόσα πολλά, ο άνθρωπος που ήταν η πρώτη μου παιδική αγάπη...έχει αποβιώσει. Η κυρία Μαρία είπε ότι γλίστρησε και έπεσε πάνω στα βράχια της σπηλιάς, στην οποία λουζόμουν όταν ήμουν μικρή. Φήμες λένε ότι είχε γυρίσει για να ξαναγίνει βοσκός, γιατί είχε λησμονήσει τον τόπο αυτό... Αχ βοσκέ... Κρίμα που έφυγες και κρίμα που ξαναγύρισες... Δεν ήθελα να μάθεις ότι με είχαν προξενέψει και ότι είχα αποκτήσει ένα παιδί, αλλά τώρα δεν θα με πείραζε...θα τα παρατούσα όλα για σένα. Δυστυχώς όμως είναι αργά πια. Μόνη μου παρηγοριά είναι οι αναμνήσεις, αναμνήσεις που χτίσαμε μαζί.
Αχ...το καλοκαίρι εκείνο, το όμορφο, το αθώο καλοκαίρι, ήξερα ότι με παρακολουθούσες και ήξερα μέσα μου τον λόγο που είχε ονομάσει την Μοσχούλα με το όνομα αυτό.Το μυστήριο του προσώπου σου είχε ξεδιαλύνει την ημέρα που σου μίλησα από το παράθυρό μου. Ήσουν γεροδεμένος, όμορφος και στεκόσουν εκεί καμαρωτός. Σταδιακά αυτές οι συναντήσεις έγιναν ρουτίνα. Ένιωθα ότι σε γνώριζα όλο και περισσότερο.
Την ημέρα στη σπηλιά; Αυτήν τη μέρα την θυμάσαι; Πέθανε η Μοσχούλα, αλλά γεννήθηκε η αγάπη μας. Στάθηκες τόσο θαρραλέος και πρόθυμα με έσωσες από τα χέρια του θανάτου...κρίμα που δεν μπορούσα να κάνω κι εγώ το ίδιο τώρα. Μετά από εκείνο το συμβάν γίναμε αχώριστοι...μπήκα σε τόσο μεγάλο μπελά όταν μας ανακάλυψε ο θείος μου, αλλά δεν μετανιώνω για τον πόνο των χαστουκιών που μου 'δωσε. Δεν μετανιώνω για όλες τις υπέροχες, γλυκές και αθώες στιγμές που περάσαμε μαζί...
Θα έδινα τα πάντα για να ήμαστε ξανά μαζί, για να γυρίσει ο χρόνος πίσω σε κείνο το καλοκαίρι, για να μπορώ να σε αγκαλιάσω μια τελευταία φορά, λέγοντάς σου πόσο σε αγαπώ.
Αν δεν ήταν ο θείος μου, θα σε περίμενα...και μετανιώνω που προσποιήθηκα ψεύτικα συναισθήματα, όπως ότι σε ξέχασα, ενώ ήσουν συνέχεια στο μυαλό μου..., όπως ότι αγάπησα τον άντρα μου, ενώ αγαπούσα πάντα εσένα.
Εκείνο το καλοκαίρι, βοσκέ μου...
(Αθηνά)

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

Τα "Ελληνικά" του Ξενοφώντα σε ένα...ρεπορτάζ

Σχέδιο Μαριάννα Ο.

Οι μαθητές του Α2 τμήματος μετέγραψαν το ιστορικό κείμενο του Ξενοφώντα σε ρεπορτάζ και το δραματοποίησαν παρουσιάζοντάς το ως μια δημιουργική εργασία σε όλη την Α΄ τάξη του Λυκείου. Ακολουθεί το κείμενο.


ΕΚΦΩΝΗΤΗΣ: Καλημέρα σας το όνομα μου είναι Παναγιωτοπούλου Μυρτώ και σήμερα θα σας παρουσιάσω με την βοήθεια των συνάδελφων μου τα γεγονότα που διαδραματίζονται στον Ελλήσποντο. Μετά από 26 χρόνια πολέμου ανάμεσα στην Αθήνα και τη Σπάρτη οι εξελίξεις είναι συνταρακτικές. Θα συνδεθούμε τώρα με τον εκπρόσωπο μας στην Λάμψακο, για να μας ενημερώσει για τις στρατιωτικές επιτυχίες των Λακεδαιμονίων...
ΛΑΜΨΑΚΟΣ: Αγαπητοί τηλεθεατές του Α2News, βρισκόμαστε στην Λάμψακο. Κυρίαρχο θέμα από εχθές είναι η έλευση Λακεδαιμονίων και Αθηναίων στον Ελλήσποντο. Οι Αθηναίοι αφού λεηλάτησαν την Έφεσο και την Χίο, προετοιμάζονται στον Ελλήσποντο για ναυμαχία. Ο Λύσανδρος πάλι πλέοντας από τη Ρόδο, κατευθύνθηκε στην Άβυδο και στη συνέχεια παραλιακά προς την Λάμψακο. Κορυφαία είδηση αποτελεί το γεγονός ότι ο Σπαρτιάτης στρατηγός με διπλή επίθεση, από ξηράς και θάλασσας, κυρίεψε και λεηλάτησε τη Λάμψακο, που ήταν γεμάτη με κρασί, σιτάρι και άλλα εφόδια. Είναι σημαντικό όμως ότι άφησε όλους τους πολίτες ελεύθερους. Καλή σας μέρα!

Σοφοκλέους Αντιγόνη, Πρόλογος

Eίμαστε κάτι...Κώστας Καρυωτάκης

Oι αξίες των μαθητών κόντρα σε αυτές του Καρυωτάκη
ΦΥΛΛΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ στη Λογοτεχνία Β΄ Λυκείου
Εννοιολογικός χάρτης: Συμβολισμός



























Εργασίες μαθητών της Β΄ Λυκείου στο μάθημα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας

Αλέξης Ζορμπάς του Νίκου Καζαντζάκη

ΦΥΛΛΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ στη Λογοτεχνία Β΄ Λυκείου






Εργασίες μαθητών της Β΄ Λυκείου στο μάθημα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας